چه بده تو اين دنياي به اين عظمت يه هم صحبت نداشته باشي يه نفر كه بفهمدد, احساست رو

درك كنه و بدونه چي تو دلت ميگذره اما ....

پيدا ميشه هم صحبت اما نميشه او نقدر بهش اعتماد كرد كه ميتونه هميشه باهات باشه و دركت كنه.

اون قدر نميشه بهش پناه برد سخته مگه نه

اگه دور و برت رو نگاه كني و خودت رو گول نزني ميبيني كه تنهايي پس ميبيني كه زندگي

خيلي بي معنيه و بايد از تو خودت بيرون نياي اگه حتي بخواي يه سرك هم تو كاراي دنيا بكشي گرفتار ميشي

چون اون قدر دنيا رنگيه كه با يه چشمه از كاراش خيلي زود گرفتارت ميكنه و تو خودش

غرقت ميكنه و تو منجلابي مثله عاشقي ميندازتت

هر كي عاشق شده باخته آخه عاشقي هم خيلي رنگ قشنگي داره و رنگش تو دنيا تكه يه رنگه

داغ كه مخت رو داغون ميكنه و هوش رو از سرت ميبره هر چي بيشتر دست و پا بزني بيشتر

گرفتارش ميشي

عشق چيه ؟ يه رابطه بين دو تا ...... دل به دل هم ميدن بعد كم كم فكر ميكنن از هم بهتر تو

دنيا پيدا نميكنند

بعد اون قدر غرق هم ميشن كه ميگن ديگه اگه دنيا بره من و تو از خاطر هم نميريم ولي با يه

مشكله كوچيك همه چيز فراموش ميشه و اون عشق خدايي به قبرستان تاريخ سپرده ميشه و

گوشه قبرستون ميپوسه اون جور كه ديگه نميشه مثله اولش كرد

اره نميشه همون جور كه نميشه آبي رو كه رو زمين ريخت رو جمع كرد

واسه همينه كه ميگم تنها باشي از همه چيز بهتره اگه به فكره كسي بودي تو اين دنيا ميبازي

هم به دنيا هم به خودت تو بازيهاي روزگار

فقط به فكر خودت باش هيچكي تو اين دنياي فاني به دردت نميخوره هيچ كس لياقت تو رو

نداره هيچ كس ارزش اشكاي تو رو نداره

آره من تنهام من درد عشق رو نميدونم چيه ولي ميدونم اصلا ارزش هدر رفتن عمر رو نداره

اره نداره ه ه ه ه ه ه

شايد ميدونستم و كشيدم اما تو نكش دردش رو, سخته

متن مریم نیشابور